Χάθηκε να έρθει στην Ελλάδα;

Το 1998 ο John Wood ήταν ένα από το πιο καλοπληρωμένα στελέχη της Microsoft. Το μότο του ήταν "μπορείς να ξεκουραστείς όταν πεθάνεις", και δεν είχε καθόλου προσωπική ζωή. Όταν ανησύχησε για τη προσωπική του ζωή και θέλησε να ξεκουραστεί πήγε στο Νεπάλ. Εκεί συνάντησε έναν Νεπαλέζο που τον ξενάγησε σε ένα σχολείο της περιοχής και διαπίστωσε πως στο σχολείο δεν υπάρχουν καθόλου βιβλία.

Ο Wood που πιστεύει πως "αν δεν εκπαιδεύσετε τα παιδιά σας, πως θα σταματήσετε να είστε φτωχή χώρα;" γύρισε πίσω στο σχολείο με 3000 βιβλία.

Το 1999 εγκατέλειψε τη Microsoft και ίδρυσε τον οργανισμό Room to Read που δραστηριοποιείται σε δύο κατευθύνσεις την εγκατάσταση βιβλιοθηκών σε χώρες του Τρίτου Κόσμου και την χορήγηση υποτροφιών για την εκπαίδευση κοριτσιών στις ίδιες περιοχές.

Ένας απλός άνθρωπος με ένα μεγάλο όραμα, να καταπολεμήσει τον αναλφαβητισμό στον κόσμο, κατάφερε τόσα πολλά...

Έτσι πληροφοριακά...

Αν και η πληροφορική έχει αλλάξει τον κόσμο στον οποίο ζούμε, η εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι πληροφοριακή. Οι μαθητές προσπαθούν να απομνημονεύσουν και δεν μπορούν να τις ταξινομήσουν ούτε να σκεφτούν κριτικά πάνω στις πληροφορίες.

Σε ένα άρθρο του Νίκου Δήμου γραμμένο το Φεβρουάριο 2006 με τίτλο "Όχι στον πολυμαθή ηλίθιο" αναφέρεται:

Στο σχολείο του 21ου αιώνα, ο δάσκαλος-εξουσία πρέπει να μετεξελιχθεί σε δάσκαλο-σύντροφο. Ο δάσκαλος-αυθεντία σε δάσκαλο-ερευνητή. Όταν ο κάθε μαθητής θα έχει στο θρανίο (ή στο χέρι του) του ένα τερματικό με πρόσβαση στο Internet, η απόκτηση γνώσεων θα είναι πανεύκολη. Αυτό που θα έχει σημασία θα είναι η επιλογή, αξιολόγηση, επεξεργασία και αξιοποίηση της πληροφορίας. Άρα ο δάσκαλος δεν θα είναι η πηγή αλλά το φίλτρο της γνώσης.

Σκεφτείτε πόσα από τα διαγωνίσματα των σχολικών σας χρόνων δεν θα είχαν νόημα αν είχατε ένα φορητό υπολογιστή με σύνδεση στο Διαδίκτυο...
Σκεφτείτε πόσο πολύ πρέπει να αλλάξει η εκπαίδευση για να προσαρμοστεί στον κόσμο στον οποίο ζούμε.

Διαδίκτυο στην τάξη

Το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο έχει πολλές υπηρεσίες που μπορούν να βοηθήσουν στο να ενταχθεί το Διαδίκτυο στη διδασκαλία.
Μέσω του Διαδικτύου οι μαθητές αποκτούν ενδιαφέρον για το μάθημα. Αλλά το βασικότερο είναι πως χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο για θετικό σκοπό και ξεφεύγουν λίγο από το μοτίβο "Διαδίκτυο = Παιχνίδι".

Με το σχολικό δίκτυο μπορείς να δημιουργήσεις

• Ηλεκτρονική Σχολική τάξη
• Blog
• Προσωπική Ιστοσελίδα (με υλικό για το μάθημα)

και όλα αυτά σε ένα φιλικό γραφικό περιβάλλον.

Ειδικά για τους καθηγητές Πληροφορικής που έχουν διαθέσιμο το εργαστήριο περισσότερες ώρες την εβδομάδα αυτές οι δυνατότητες μπορούν να αποδειχθούν πραγματικά πολύ χρήσιμες.

Πιστοποιημένα Internet Cafe για ανήλικους

Ο συνήγορος του παιδιού ζήτησε να υπάρξει πιστοποίηση των Internet Cafe που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από παιδιά. Σε αυτούς τους χώρους θα πρέπει να ζητείται η συναίνεση του κηδεμόνα, να απαγορεύεται το κάπνισμα και να λειτουργεί φίλτρο περιεχομένου στους υπολογιστές.

Αναρωτιέμαι όμως, μπήκε ποτέ κάποιος να βγάλει τους ανήλικους από τα club που πίνουν αλκοόλ; Διώχθηκε ποτέ περιπτεράς που πούλησε τσιγάρα σε ανήλικο; Ακόμη και αν απαγορευτεί η είσοδος ανηλίκων στα μη πιστοποιημένα Internet Cafe, ποιος θα μπει σε μαγαζί να διώξει τον πελάτη του. Ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα αν στο ίδιο cafe υπάρχουν χώροι για ανήλικους και για ενήλικους, όπου η διάκριση της παρανομίας θα είναι δυσκολότερη.

Συμφωνώ και εγώ πως υπάρχει νομικό κενό όσον αφορά τα Internet Cafe και τους ανήλικους. Όμως, αφού ψηφιστεί ο νόμος, θα τηρείται;

Μια ιδέα, μια πρόκληση

Ο συγγραφέας-εκδότης Dave Eggers να βοηθήσει τους μαθητές της περιοχής του με ένα κέντρο προγύμνασης (tutoring center) για τους μαθητές όπου οι συγγραφείς, οι εργαζόμενοι στον εκδοτικό οίκο και οι εθελοντές που εμπνεύστηκαν από την πρωτοβουλία, βοηθούν τους μαθητές με τα μαθήματά τους μετά το σχολείο. Οι μαθητές με αυτόν τον τρόπο αποκτούν αυτό που τους λείπει, ουσιαστική επικοινωνία και προσοχή.

Ο Dave Eggers λέει:

Μερικά παιδιά απλά δεν ξέρουν πόσο ικανά είναι. Μπορείτε να κάνετε το φως τους να λάμψει επικοινωνώντας με ένα κάθε φορά.

Η προσπάθεια αυτή που ξεκίνησε στο San Francisco οδήγησε σε μια ευχή. Να καταγραφούν 1000 ιστορίες βοήθειας του σχολείου από την κοινωνία. Ο ιστότοπος στον οποίο υπάρχουν τέτοιες ιστορίες (σήμερα είναι 89) είναι ο onceuponaschool.org.

Αν και η ευχή του onceuponaschool περιλαμβάνει πολλούς τρόπους συνεργασίας μεταξύ σχολείου και κοινωνίας, μια παρόμοια προσπάθεια κέντρων για μετά το σχολείο γίνεται και από το ΜΙΤ και συγκεκριμένα το κομμάτι του Media Lab που ασχολείται με την εκπαίδευση, το LifeLong Kindergarden. 

Η προσπάθεια αυτή είναι τα Computer Clubhouses, τα οποία είναι δημιουργικά Internet Cafe. Στα Computer Clubhouses υπάρχουν διαθέσιμες όλες οι τεχνολογίες που μπορούν να κάνουν τα παιδιά δημιουργικά με τον υπολογιστή, καθώς και εξειδικευμένο προσωπικό για να τα βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση.

Στην Ελλάδα των φροντιστηρίων και του μηδενικού μαθητικού ελεύθερου χρόνου μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Πιστεύω πως ναι.

Ας εξεταστούν κάποια ζητήματα που μπορεί να αφορούν τη δημιουργία ενός κέντρου προγύμνασης με χρήση νέων τεχνολογιών.

• Χώρος (ενοικίαση, παραχώρηση): Ιδιώτης, κάποια εταιρία με αντάλλαγμα διαφήμιση στους χώρους του κέντρου ή διαφήμιση του κοινωνικού προσώπου της εταιρίας στα ΜΜΕ.
• Υλικά (υπολογιστές, εκτυπωτές κ.α.): Κάποια εταιρία που αλλάζει τους υπολογιστές της με νέους και δεν χρειάζεται τους παλιούς. Αλλιώς, κάποια εταιρία πληροφορικής που θα παραχωρήσει τους υπολογιστές της με αντάλλαγμα διαφήμιση μέσα στον χώρο του κέντρου.
  
• Λογισμικά: Είτε από δωρεές είτε Λογισμικά Ανοικτού Κώδικα. 
• Προσωπικό (τεχνικό): Εθελοντές.
• Προσωπικό (εξειδικευμένο): Πολλοί φοιτητές ειδικά στις καθηγητικές σχολές και τα παιδαγωγικά τμήματα ψάχνουν μαθητές στα σχολεία της περιοχής τους για να κάνουν τις εργασίες τους (έρευνες). Με αυτό τον τρόπο οι μαθητές θα έρχονται στο κέντρο και οι φοιτητές θα έχουν εύκολη πρόσβαση σε πολλές πτυχές της δουλειάς των μαθητών. 
• Την εποπτεία της δουλειάς θα την έχει κάποιο Πανεπιστήμιο της περιοχής.